از جنس باران و گل

*یاهو

السلام علیک یا ابا عبدا...

دوباره دل بهانه می گیرد وپریشانی خودرا بر صفحه می نگارد غزلی درهمین حال وهوا تقدیم به هواداران

کویش  همانهایی که این نام مقدس برلبانشان جاریست

بردارقلم راکه پریشان بنویسیم

یک قافله وداغ وبیابان...بنویسیم

تامقتل گلهای خزان دیده این خاک

باسوزلهوف ازدل سوزان بنویسیم

وقتی که عطش درعطش ازحنجره جاریست

ازتشنگی حضرت باران بنویسیم

یاعشق بخوانیم دراین معرکه ازشوق

یاهوبزنیم ازدل وازجان بنویسیم

خورشیدشکفته است درانبوه سواران

ازسینه خورشیدوسواران بنویسیم

پیراهنی ازنوربه تن داشت درآن دشت

ما با چه زبان ازتن عریان بنویسیم

ای عشق بلنداست به هرنیزه شکوهت

شورملکوت ازلب قرآن بنویسیم

دندان به جگر صبروتحمل نتوانیم

بازینب(س)اگرازلب ودندان بنویسیم

وقتی که جداگشت سرازپیکرخورشید

یک سوره ازاندوه فراوان بنویسیم

**************

چنددوبیتی درهمین حال وهوا

غمی آشفته می آید به سویم

نمی دانم بگویم یا نگویم

نمی گیرم سراغ ازقطره ای آب

بگوبابا که برگردد عمویم

**********

نمی خواهم کمی تاخیرگردد

بهارقدکشیدن دیرگردد

فقط می خواهم اکنون روی دستت

گلویم بوسه گاه تیرگردد

**********

غباروخون گرفته دامن تو

شکفته دشتی از گل برتن تو

همان قومی که انگشتر ربوده است

به غارت می برد پیراهن تو

***********

همین که لب زدی جام بلارا

کشیدی دربغل گل زخم ها را

نشسته برتنت باران نیزه

شکوفا کرده ای باغ خدارا

************

زلال جاری دریایی من

حضورت باعث شیدایی من

شکوفا می شوی فردا بهارم

بخواب ای طفل عاشورایی من

********

                                       محرم آمده است با همان غربت همشگی دوباره مشام                         

            جانها پرشده است ازبوی وصال .نه ،غربت چه معنا میدهد بلکه محرم سراسر شوراست وشعور  عاشورادرس بهتر زیستن است وکربلا قطعه ای ازبهشت چه زیباست دلهارادرزلال عاشوراشستشو دادن

بگوبه محتشم باهم بخوانیم

بگو ترکیب بند غم بخوانیم

عجب شوری به عالم گشته برپا

بیا یک سوره ماتم بخوانیم

*********

چه غوغایست در ذرات عالم

حضور نور می گرددفراهم

تمام کوفیان آن روز دیدند

طلوع آفتاب وماه با هم

*****

تمام آسمان در التها ب است

عطش دنبال نسل آفتاب است

نگاه کودکان برآب جاریست

ولی ازکودکان شرمنده آب است

******

مروت ،مردی از کوفه بعیداست

خدا هم ازشما ها ناامیداست

یقین بر قلبتان قفل هوسها ست

کلید قلبتان دست یزید است

*******

اسیر نیزه وخنجر نگردی

به روی دوش من پرپرنگردی

تورا پرکرده ام از آبرویم

الا ای مشک خالی برنگردی

*******

به جای دستهایم سایبان باش

برایم همنشین و همزبان باش

ببین لب تشنگان درانتظارند

کمی ای مشک بامن مهربان باش

********

دلم رامست جام کربلا کرد

وجودم محو در آیینه ها  کرد

ندیدم غیر زیبایی درآن روز

((که با من هرچه کرد ان آشنا کرد))

*****

فقط یک گام تا آغاز باقیست

برای لحظه پروازباقیست

صدایت راشنیدم حضرت عشق

بیا کوچکترین سربازباقیست

**********

                          یانور

غدیر آشنای دیرینه مااست ازروزی که خودرا شناحته ایم پیوندی ناگسستنی با غدیر پیداکرده ایم گویی نام مولایمان درعمق وجودمان ریشه دوانده است این غزل پیشکش تمامی دلهایی که دنبال نورندوبااهل بیت گره خورده اند

                               می رسدخورشیدبالطف فراوان درزمین

                            می دهدگل لحظه های ناب عرفان درزمین

                          می کشد یک پنجره اشراق ازسمت نسیم

                          آسمان با دست های سبز باران درزمین

                        ماه می گردد به گردآیه های عاشقی

                       بر مداری ازشکوه نام انسان درزمین

                        چهارده آیینه می آید سراپا  بیقرار

                      چشمه چشمه شور چون موجی خروشان درزمین

                   نامشان نور است واصل ونسلشان ازآفتاب

                  می درخشند این چنین پیداو پنهان درزمین

                 باد باخود می بردبوی حضوری دلنشین

                ازکران تا بیکران شادو گل افشان درزمین

                شب پریشان می شود درطرح چشمان سحر

               می رسد خورشید بالطف فراوان درزمین

              شاعری سر می کشد باشوق جامی از غدیر

                                   می شود اینگونه سرمست وغزلخوان درزمین                   

نذر امام خوبی ها و مهربانی ها هشتمین گوهر تابناک امامت علی ابن موسی الرضا به مناسبت شکوفا شدن گل لبخند بر لبان محبان اهل بیت در میلاد آن امام رئوف

ای ابتدای رویش باران خوش آمدی

ای صبح بی قرار بهاران خوش آمدی

چشمت هزار مرتبه تکرار روشنی است

با لحظه های نور فراوان خوش آمدی

تفسیر عشق روی لبانت نوشته شد

با خوشه خوشه آیه قرآن خوش آمدی

پیراهنی رسید که بوی تو بشکفد

یوسف نفس به وادی کنعان خوش آمدی

تو آن فرشته ای که به داد زمین رسید

ای نازنین، به هیئت انسان خوش آمدی

دلها به شوق آمدنت مست می شوند

چشمان شهر شاد و غزلخوان، خوش آمدی

گل کرده اند آینه ها در مسیر تــــــــــو

خورشید بی غروب خراسان، خوش آمدی

***********

دوبیتی

پر از رمز شکوفایی صدایت               طـــــــراوت می وزد از جای پایت

گرفته خط سیر موجی از اشک           دلــــــــــــم دنبال رد چشمهایــــــــــت

*************

رباعی

با نام تو عشق آبرو می گیرد                      گل از نفس تو رنگ و بو می گیرد

در برکه چشمان زلالت همه شب                  خورشید صفت دلم وضو می گیرد

                تقدیم به دلاورمردان عرصه ایثاروشرف            

ای آسمان مردان که دلهاتان جنوبیست

                            برشانه هاتان ردصدتابوت چوبیست

اصل ونژاد پاکتان از نسل دریا ست

                             چشمانتان سر شار از آیین خوبیست

برگشته اید از هشت خوان سبز رویش

                             دامانتان آکنده از عطر ربوبیست

میدانم از داغ شقایق های پرپر

                             تاصبح محشر رنگ دلهاتان غروبیست

                                 *****

  نام شما فانوس شبهای رهاییست

                             ای آسمان مردان که دلهاتان جنوبیست          

از اینکه مدتی نتوانستم مطلب بنویسم از تمامی دوستان عزیز عذر خواهی میکنم و این غزل را تقدیم میکنم به همه عزیزان.

                  چون شمع پریشان شده در پنجه بادم                  

سردم شده آتش بفرستید به دادم

ای داد از این شعله شدنهای دروغین

من داد به این عالم بیداد نــــــــدادم    

  دادی به دلم وعده آیینه شـــــــدن را      

تا روز مبادا همه مانده ست به یادم   

با چرخش هر پنجره رو به تجرد  

چرخیدم و سر بر سر افلاک نهادم   

                        ****                  

بر صفحه تا خورده تقویم حقایق

وا مانده ای از نسل کمیل ابن زیادم

 ۱۳۸۶/۲/۲۰

احساس باران دوباره گل داده برگونه هایم    

          درکلبه ای دورازتوغمگین غزل می سرایم

   تنها یی خویشتن رابا گریه فریادکردم

   تاازنگاهم گذشتی دربادگم شدصدایم

    ازآسمان خیالم بالی گشودی ورفتی

      یک مشت ازخاطرات غربت نهادی برایم

         ای مثل باران بهاری بی حرمت چشمهایت

 باشهری ازابرهای لبریزغم آشنایم

    ***

       آه ای پریزادتنها افسانه عشق فایز

                     تاساحل چشمهایت ای کاش می شدبیا یم

                                                                                             18 /7/73

 دوباره سیل اشک دسته دسته

  غم دنیابه چشمانم نشسته 

     تمام لحظه دلتنگی ما   

 فدای بانوی پهلو شکسته   

                 ********  

           تورابالهجه دریا نوشتند

          کنارغربت مولا نوشتند

        تمام غصه وغمهای عالم  

     به نام حضرت زهرا نوشتند         

         ماه 1  

می آویزم        

                   تکه های نگا هم را

                                 ماه که بالامی آید

                                            نیمی دل ونیمی باران

                                                       دربرکه مهتاب می افتد

                                     ماه(2)

                            آویخته ام

                        نگاهت را

                             صبحگاه اول فروردین

                                      برشانه های ابری ماه

                                                     وقتی که باران می شوید

                                                           تکه های غبار گرفته دل را

                                                ماه (3 )

                                               ماه که بالابیاید

                                                       خط می زنیم حاشیه ها را

              تافردا

                                        بازهم بیاویزیم برشانه های همیشگی

           دل سنگی وغبارگرفته را

((تقدیم به آنانی که بی بال پرگشو))

    می باردازچشمهایت یک آسمان بیقراری

   تنهاگواه دلت بود –ای مهربان  - بیقراری

    رفتی وغربت نشاندی برشانه های پرستو

      یک آسمان ازدوبیتی یک کهکشان بیقراری

تابال می گسترانید پروانه های نگاهت

      دل بودو یک بقچه تشویش تابیکران بیقراری

 درفصل دلگیرغربت تنهانصیبم همین شد :

      یک سینه ازجنس طوفان بایک جهان بیقراری

      ***

  امروزمی آیداما باموجها ی پریشان

      فرداپراست ازغروری تابیکران بیقراری

    5/3/73